Transport wody cysternami w sytuacjach kryzysowych związanych z suszą

Wprowadzenie

Awaryjne dostarczanie wody cysternami (EWT) to zazwyczaj krótkotrwała interwencja ratująca życie, stosowana w przypadku przerw w dostawie wody lub w celu zapewnienia dostępu do wystarczającej ilości wody w celu zaspokojenia potrzeb przetrwania. 

Chociaż w przypadku odpowiedniego zastosowania odgrywa uzasadnioną rolę w reagowaniu kryzysowym na terenach suchych i półsuchych (ASAL) w Afryce Wschodniej, awaryjne dostarczanie wody cysternami często odgrywa zupełnie inną rolę, stanowiąc mechanizm radzenia sobie w codziennym życiu dużej części populacji. 

EWT stała się niemal coroczną interwencją humanitarną wśród organizacji pomocowych w ASAL. Ponadto w wielu obszarach istnieje prężny rynek komercyjnych przewozów wody cysternami, obsługujący populacje i pasterzy, którzy nie mają stałego źródła wody. Oprócz niedoboru wody spowodowanego zmianami klimatycznymi, EWT napędza szereg innych czynników:

• Niekorzystne wzorce osadnictwa wynikające z politycznych interesów polityków;
• Tworzenie zbyt wielu nowych dystryktów, co wymagało tworzenia nowych centrów administracyjnych, nawet w miejscach pozbawionych niezawodnych źródeł wody;
• Interesy handlowe przedsiębiorców;
• Brak długoterminowych strategii inwestowania w niezawodne/odpowiednie źródła wody w ASAL;
• Częste awarie otworów wiertniczych;
• Syndrom zależności społeczności.  

Pracując w ASAL-ach, kluczowe jest zrozumienie różnicy między suszą a suchością. Susza różni się od innych klęsk żywiołowych tym, że nie ma uniwersalnej definicji – jest specyficzna dla danego regionu i jego wpływu. Susza jest ogólnie definiowana jako „okres nienormalnie suchej pogody, wystarczająco długi, aby spowodować poważną nierównowagę hydrologiczną” (NOAA). Jest to tymczasowe i powtarzające się zjawisko naturalne, będące normalnym elementem klimatu, którego początek i koniec trudno określić.  

Suchość jest stałą cechą klimatu, definiowaną jako „stopień, w jakim klimatowi brakuje skutecznej, sprzyjającej życiu wilgoci” (Słownik meteorologiczny, Amerykańskie Towarzystwo Meteorologiczne).  

Podsumowując – susza powoduje tymczasowe niedobory wody, podczas gdy suchość to stan chronicznego deficytu wody. Zdecydowana większość Rogu Afryki to obszary ASAL i jako takie cierpią na chroniczny deficyt wody. Tradycyjnie populacje w tych regionach przetrwały w tych warunkach, przyjmując koczowniczy lub półkoczowniczy tryb życia – sezonowo migrując ze swoim bydłem w poszukiwaniu wody i pastwisk oraz przyjmując styl życia, który zazwyczaj wymagał regularnego pokonywania dystansów do 20 kilometrów w celu zdobycia wody; są to mechanizmy radzenia sobie, które pozwoliły tym populacjom przetrwać w ubogich w zasoby obszarach ASAL.  

Kiedy należy skorzystać z awaryjnego transportu wody cysterną?

Transport wody cysternami powinien być ostatecznością w przypadku awaryjnego zaopatrzenia w wodę w czasie suszy. Podczas planowania działań w sytuacjach kryzysowych należy rozważyć kilka kluczowych kwestii, aby określić właściwy tryb reagowania:

• W jaki sposób grupa docelowa zazwyczaj uzyskuje dostęp do wody w porze suchej? Czy istnieją mechanizmy radzenia sobie z tym problemem, które można by wspierać/wzmacniać?
• Czy jeśli EWT ma koncentrować się na osiadłych społecznościach pasterskich, istnieje ryzyko nadmiernego wypasu na obszarach wypasu w porze deszczowej (szczególnie wokół punktów dystrybucji EWT)?
• Czy EWT zapewni wsparcie tymczasowym społecznościom mobilnym poprzez dostarczanie wody do odległych obszarów pastwiskowych, aby rozłożyć presję na ograniczone zasoby naturalne?
• Czy wydajność odwiertów jest wystarczająca, aby zaspokoić zapotrzebowanie na wodę beczkowozów, oprócz zapotrzebowania codziennych użytkowników?

• Czy EWT wpłynie na wzorce migracji populacji pasterskich? 
• Czy najbardziej narażone grupy i społeczności nie będą wystarczająco objęte pomocą ze względu na problemy z dostępem do dróg? 

Rysunek 1 przedstawia drzewo decyzyjne, które pokazuje, jak wybrać, kiedy EWT jest odpowiednią metodą reagowania, a kiedy bardziej odpowiednia jest alternatywna metoda.

*Pojemność odnosi się do: liczby, stanu i pojemności beczek z wodą dostępnych na rynku; wydajności i możliwości rozbudowy punktów poboru wody wykorzystywanych do transportu beczek z wodą; pojemności beczek z wodą umożliwiającej dotarcie do docelowych społeczności. Więcej informacji na temat oceny pojemności rynku można znaleźć w zestawie narzędzi Emergency Market Mapping & Analysis (EMMA) Toolkit oraz w raporcie Water Trucking Market System in Harshin, Etiopia (patrz sekcja „Odniesienia”).

Ponadto należy starannie rozważyć moment potencjalnej interwencji w zakresie transportu wody cysternami. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) opracowała „kalendarz kryzysowy” dla wielu krajów dotkniętych cykliczną suszą (dobrym przykładem są „mapy drogowe” opracowane przez Grupę Zadaniową ds. Rolnictwa w Etiopii FAO dla regionów dotkniętych suszą w Etiopii); celem tych kalendarzy jest wskazanie odpowiedniego czasu potencjalnej interwencji w związku z suszą. Wszystkie potencjalne działania należy analizować w odniesieniu do sezonowego kalendarza populacji, aby określić odpowiednie godziny rozpoczęcia i zakończenia typowych interwencji kryzysowych, takich jak program „Cash for Work”, renowacja/naprawa punktów poboru wody, tworzenie punktów poboru wody, transport wody cysternami itp.  

Kryteria techniczne

Ilość wody

Chociaż SPHERE zaleca 15 litrów wody na osobę dziennie dla zapewnienia odpowiedniego zaopatrzenia w wodę, większość populacji w ASAL-ach spożywa znacznie mniej wody w „normalnych” czasach. Ten wskaźnik SPHERE nie jest realistyczny w ASAL-ach z następujących powodów: 

• Z logistycznego punktu widzenia bardzo trudno jest zapewnić dostawę 15 litrów wody na osobę dziennie na obszarach słabo zaludnionych i o ograniczonych zasobach wodnych;
• 5 litrów/osobę/dzień uznaje się za krytyczny wskaźnik ratowania życia (SPHERE);
• Podczas programów EWT priorytetem powinna być wyłącznie woda do picia i gotowania.

Niezbędne jest, aby wszystkie dotychczasowe komunikaty promujące higienę zostały znacząco zmienione, aby nie powodowały dodatkowego obciążenia dla transportu wody, a jednocześnie nadal zachęcały do ​​stosowania kluczowych dobrych praktyk higienicznych. Nowe kluczowe komunikaty higieniczne powinny być opracowywane w kontekście niedoboru wody, aby koncentrować się na dobrych praktykach higienicznych bez nadmiernego jej zużycia (np. mycie rąk popiołem/piaskiem, odkrywanie sposobów, w jakie społeczności dbają o czystość, używając tradycyjnych liści/wytopionego tłuszczu zwierzęcego, używanie piasku do czyszczenia naczyń kuchennych itp.). Oprócz przekazywania komunikatów, niezbędna jest współpraca z osobami, które już stosują dobre praktyki, aby działały jako „posłańcy zmian” – ważniejsza od samych komunikatów jest motywacja do ich faktycznego stosowania.

Wytyczne dotyczące ilości wody w transporcie wodnym są różne, jednak minimalna ilość 5 litrów na osobę dziennie powinna pozostać minimalną ilością niezbędną do przetrwania i zapewnienia podstawowych potrzeb higienicznych. Grupy WASH w Rogu Afryki zalecają następujące działania:

Ilość dostarczanej wody będzie zależeć nie tylko od uzgodnionego wskaźnika, ale również od możliwości fizycznego transportu wody do dotkniętej populacji, co również będzie miało istotny wpływ na wolumen dostaw do grup docelowych. Inne potencjalne czynniki ograniczające realizację uzgodnionych ilości wody dla społeczności to: 

• odległość od punktu napełniania cysterny do punktu dystrybucji; 
• liczba dostępnych na danym obszarze punktów poboru wody; 
• liczba beczek z wodą dostępnych do wynajęcia na danym obszarze;
• powierzchni magazynowej dostępnej w punkcie dystrybucji.

Jakość wody 

Woda do spożycia przez ludzi musi być dostarczana w cysternach z wodą pitną i spełniać wskaźniki jakości wody SPHERE. Jakość wody w przypadku awaryjnego transportu wody jest zapewniana poprzez:

1. Wybór źródła wody do napełniania cysterny – punkty poboru wody do transportu cysternami w obszarach ASAL obejmują odwierty wiercone, spływ wody powierzchniowej (gromadzonej w ziemnych zbiornikach, tamach typu hafir, birkadach itp.) oraz miejskie systemy zaopatrzenia w wodę. Jakość wody z tych różnych źródeł jest bardzo zróżnicowana. O ile odwierty zazwyczaj dostarczają wodę dobrej jakości, którą można łatwo chlorować do picia, o tyle punkty poboru wody powierzchniowej zazwyczaj zawierają wodę zbyt mętną, aby chlorowanie było możliwe bez wstępnego uzdatnienia (koagulacji/flokulacji lub filtracji).  
2. Uzdatnianie wody – wodę należy chlorować, aby uzyskać resztkową zawartość chloru wynoszącą 0.5 mg/l w miejscu użytkowania. Można to osiągnąć na różne sposoby:
   1. Chlorowanie u źródła wody – chlorowanie można przeprowadzić w samym zbiorniku z wodą; zaletą tej metody jest to, że dużą ilość wody można szybko i łatwo chlorować chlorem HTH, a woda może być natychmiast wykorzystana przez beneficjentów po jej pobraniu. Wyzwaniem, z jakim borykają się przedsiębiorstwa w odpowiedzi na suszę, jest jednak odmowa operatorów zbiorników z wodą, aby zezwolić na chlorowanie w metalowym zbiorniku z powodu potencjalnej korozji zbiornika.  
   2. Chlorowanie w punkcie dystrybucji – Chlorowanie można przeprowadzić w punkcie dystrybucji, gdzie operatorzy szkoleń dla społeczności dodają niezbędny chlor do wody dostarczanej cysternami przed jej dystrybucją. Tak było w Wajir w Kenii podczas działań związanych z suszą w 2011 roku. Wyzwaniem w tym przypadku jest zapewnienie, aby dozowanie chloru odbywało się w powiązaniu z dostarczaną wodą i zgodnie z prawidłowymi wymaganiami dotyczącymi dozowania.
   3. Chlorowanie na poziomie gospodarstwa domowego – zazwyczaj odbywa się to poprzez dostarczanie tabletek Aquatabs lub podobnego produktu chlorowego, który jest w stanie uzdatnić jeden 20-litrowy kanister wody. Zostało to wdrożone w przypadku interwencji, w których chlorowanie wody u źródła nie było możliwe. Chlorowanie u źródła lub w cysternie z wodą jest preferowane, ponieważ chlorowanie na poziomie gospodarstwa domowego wymaga dodatkowych czynności i zasobów, takich jak:
      1. Dystrybucja tabletek Aquatabs do docelowych użytkowników;
      2. Uczulenie na stosowanie tabletek Aquatabs;
      3. Monitorowanie po dystrybucji w celu sprawdzenia prawidłowego użytkowania i pozostałości chloru w gospodarstwach domowych.

Magazynowanie wody

Bezpieczne przechowywanie wody jest niepodważalnym wymogiem w każdym miejscu dystrybucji wody, aby:

• Zapewnić możliwość magazynowania ilości wody wystarczającej do zaspokojenia zapotrzebowania ludności na określony czas;
• Zapobiegać zanieczyszczeniu wody i dbać o jej jakość;
• Zapobiegaj parowaniu wody.

Do magazynowania wody można stosować różne rodzaje naczyń:

• Istniejące obiekty do magazynowania wody W osiedlach (murowane zbiorniki na wodę, zbiorniki na deszczówkę z dachów itp.) – należy je traktować priorytetowo. Zbiorniki należy najpierw wyczyścić i sprawdzić pod kątem uszkodzeń. Zalety: są już dostępne w obrębie społeczności; można je szybko wykorzystać. Wady: mogą ulec uszkodzeniu; mogą być brudne lub zakryte; pojemność magazynowa może być niewystarczająca.
• Zbiorniki plastikowe – Wiele krajów w strefie HECA sprzedaje lokalnie produkowane zbiorniki plastikowe (przykładem są zbiorniki Roto w Afryce Wschodniej), dostępne w różnych rozmiarach, od 1,000 do 24 000 litrów. Zbiorniki są łatwe w transporcie, trwałe, bezpieczne do przechowywania wody pitnej i można je łatwo wyposażyć w przyłącza rurowe na wylocie/wlocie. Zbiorniki należy podnieść, aby umożliwić pobieranie wody przez kran. Krany i rury muszą być sztywno zakotwiczone, aby zapobiec uszkodzeniu zbiornika.  Zalety: łatwo dostępne na większości rynków; rozsądny koszt; po zakończeniu interwencji mogą zostać przekazane społeczności lub lokalnym instytucjom, aby służyć jako bezpieczne miejsce przechowywania wody lub na wypadek sytuacji awaryjnej; łatwe w transporcie.   Wady:jeśli potrzeba dużo zbiorników, koszty mogą okazać się nadmierne; zbiorniki są lekkie, ale zajmują znaczną objętość, więc koszty transportu mogą być nadmierne.
• pęcherze – Bębny można szybko ustawić do transportu wody, choć ich lokalne zaopatrzenie stanowi wyzwanie. Bębny zastosowano w Wajir w Kenii w 2011 roku, ponieważ żadna z cystern nie miała pomp wodnych do rozładunku wody; woda w tych obszarach jest rozładowywana grawitacyjnie (zazwyczaj za pomocą węża ogrodowego). Wiele osiedli w tych obszarach ma wspólne plastikowe zbiorniki zakopane w ziemi, aby umożliwić rozładunek grawitacyjny z cystern; wadą tego rozwiązania jest to, że górne części zbiorników są odcinane i pozostawiane otwarte, aby umożliwić wydobycie wody za pomocą liny i wiadra, ponieważ wylot jest zakopany. W osiedlach, w których nie było zbiorników, zainstalowano pęcherze (5,000–10 000 litrów) do magazynowania wody, aby umożliwić rozładunek grawitacyjny wody z cystern. Ponieważ wysokość plastikowych zbiorników przekracza 2 metry, rozładunek do nich nie byłby możliwy.  Zalety:łatwy w transporcie, szybki montaż, bezpieczne przechowywanie wody, łatwe podłączenie do kranu.  Wady:kosztowne, czas realizacji zamówienia może być długi; podatne na uszkodzenia.
• Przechowywanie dla mobilnych pasterzy – podczas transportu wody pitnej dla mobilnych pasterzy, którzy prawdopodobnie pozostaną na danym obszarze przez krótki czas, zapewnienie zbiorników, takich jak plastikowy zbiornik lub pęcherz, może być nieefektywne ze względu na konieczność transportu wody pitnej w różne miejsca przez dłuższy czas, ponieważ populacja jest mobilna. Wcześniejsze interwencje polegały na wykopywaniu zagłębień w ziemi i wyłożeniu ich wytrzymałą folią plastikową w celu zminimalizowania potencjalnego zanieczyszczenia. Chociaż woda była nadal podatna na zanieczyszczenie, celem było zminimalizowanie ryzyka dla zdrowia publicznego poprzez zapobieganie nadmiernemu zmętnieniu poprzez wyłożenie zagłębienia, aby zapobiec przesiąkaniu, w zależności od rodzaju gleby, i/lub parowaniu po przykryciu.  
• Przechowywanie na poziomie gospodarstwa domowego – gospodarstwa domowe wymagają odpowiedniej ilości wody w bezpiecznych pojemnikach, aby pomieścić co najmniej taką ilość wody, jaką mają prawo zebrać za każdą dostawę wody.  

Dystrybucja

Każdy zbiornik na wodę musi być wyposażony w higieniczny system jej pobierania. Najlepiej to zrobić, podłączając zbiornik do kranu (standardowego kranu Oxfam lub wyprodukowanego lokalnie). Jest to niezbędne, aby:

• Zapobiegaj zanieczyszczeniu podczas pobierania wody;
• Unikaj długich kolejek w godzinach odbioru.

Wszystkie zbiorniki magazynowe muszą być podniesione o co najmniej 1-1.5 m, aby umożliwić grawitacyjny przepływ wody do kranu. Wyzwaniem jest wykorzystanie zbiorników podziemnych/zakopanych do magazynowania; w takiej sytuacji należy opracować metodę poboru wody, która minimalizuje ryzyko zanieczyszczenia:

• Użycie pompy ręcznej;
• Specjalne wiadro/lina, które są regularnie czyszczone/dezynfekowane;
• Oddzielenie ludzi/zwierząt od punktu dostępu;
• Środki ochronne ograniczające ryzyko przedostania się brudu/zanieczyszczeń/itp. do zbiornika magazynowego.

Wykorzystanie przez ludzi i zwierzęta gospodarskie

Transport wody cysternami to kosztowna i niezrównoważona interwencja, stosowana wyłącznie w celu ratowania życia. W związku z tym Oxfam zapewnia transport wody cysternami wyłącznie w celu zapewnienia przetrwania ludziom, a nie w celu zaspokojenia potrzeb zwierząt gospodarskich . Wytyczne klastra DPPB ds. WASH w regionie Somalii i Etiopii, „Wytyczne dotyczące awaryjnego transportu wody cysternami”, stanowią:

Uzasadnieniem dla nieobejmowania zwierząt gospodarskich interwencjami w zakresie transportu wodnego jest m.in.:

• Jeśli zwierzęta gospodarskie nie mają dostępu do pastwisk/paszy, dostarczanie im wody nie gwarantuje im przetrwania, gdyż ich potrzeby żywieniowe nie są zaspokajane;
• Koszty zastąpienia zwierzęcia często przewyższają koszty długotrwałych interwencji związanych z transportem wody (zakładając, że nastąpi odpowiednia redukcja i ponowna obsada).

Jeśli zapewnienie wody dla zwierząt gospodarskich zostanie uznane za cel, można zastosować alternatywną interwencję, taką jak dotacje paliwowe do strategicznych odwiertów, aby zaspokoić tę potrzebę (patrz Dotacje paliwowe i pieniężne do odwiertów w sekcji Alternatywy dla EWT oraz studium przypadku dotyczące Wajir w Kenii w odpowiedzi na suszę ).

Kierowanie

Po uzgodnieniu awaryjnej interwencji w zakresie transportu wody cysternami, kolejnym krokiem jest określenie beneficjentów. W szczytowym momencie niedoboru wody, celem może być objęcie nią całej populacji. W innych przypadkach (szczególnie we wczesnej fazie suszy), celem może być jedynie pewien odsetek populacji.  

Przed rozpoczęciem operacji należy rozważyć następujące kwestie:

• Odległość, jaką społeczność musi pokonywać, aby uzyskać wodę w normalnych czasach;
• Odległość, jaką społeczność musi pokonać podczas kryzysu suszy
• Czy źródło wody uległo zmianie w ciągu ostatnich kilku tygodni – np. czy jest bardziej słone, czy zmniejszyła się jego objętość, czy źródło całkowicie wyschło?
• Jaki mechanizm radzenia sobie zostałby zastosowany w przypadku gdyby nie wprowadzono transportu wody cysternami?
• Jak społeczność radziła sobie w czasie poprzedniej pory suchej?
• Czy społeczność ma możliwość zakupu wody od prywatnych dostawców?

Ocena i planowanie

Transport wody cysternami jest z natury niepewną metodą transportu. Oprócz awarii w przypadku konfliktu w regionie, EWT jest narażone nie tylko na brak bezpieczeństwa, ale także na poczucie bezpieczeństwa. EWT to przedsięwzięcie wysokiego ryzyka dla Agencji, której celem jest zapewnienie ciągłości dostaw.

Podczas planowania interwencji związanej z transportem wody, przed jej rozpoczęciem należy zebrać następujące informacje:

1. Lista priorytetowych lokalizacji do odbioru wody. Każda ocena lokalizacji powinna obejmować:
   1. Liczba beneficjentów objętych wsparciem (grupy ogólne lub konkretne grupy docelowe);
   2. Istniejące zbiorniki wodne i ich stan;
   3. Współrzędne GPS lokalizacji;
   4. Odległość do najbliższego źródła wody;
   5. Pojemniki na wodę lub inne punkty gromadzenia wody w okolicy.
   6. Obecność innych aktorów;
   7. Czy rząd lub organizacja pozarządowa interweniują w transporcie wody?
2. Ocena i wybór potencjalnych źródeł wody. Obejmuje:
   1. Wydajność punktu napełniania cysterny wodą (litry/dobę) – bezpieczna wydajność odwiertu i wydajność sprzętu pompującego;
   2. Aktualne zapotrzebowanie w punkcie poboru wody (liczba użytkowników i ilość pobieranej wody dziennie) oraz dodatkowe szacowane zapotrzebowanie lokalnej ludności w planowanym okresie użytkowania – nie powinny „przeciążać” punktu poboru wody i ograniczać dostępu do wody lokalnym użytkownikom. Priorytetem powinno być zapobieganie zagrożeniom bezpieczeństwa wodnego ludności u źródła wody; nie powinni oni ponosić kosztów programu EWT.
   3. Możliwość magazynowania w punkcie poboru wody i konieczność zapewnienia dodatkowej wydajności pompowania są brane pod uwagę na etapie propozycji.
   4. Liczba godzin pracy urządzenia w danym momencie.
   5. Aktualny czas oczekiwania w kolejce do punktu poboru wody:
      1. Jak długo ludność czeka na dostawę wody?
      2. Jak długo cysterna z wodą musiałaby czekać na wodę?
   6. Dostępność zapasowego sprzętu pompującego, a także szybko rotujących części zamiennych oraz mechaników/techników do napraw i konserwacji. Na etapie składania wniosku kluczowe jest uwzględnienie wsparcia w zakresie napraw i konserwacji – zespołów szybkiego reagowania, szybko rotujących części zamiennych, mechaników nadzorujących transport ciężarowy w celu zapewnienia ciągłości dostaw. 
   7. Środki zapobiegające zanieczyszczeniu wody – twarde podłoże, ramy do zawieszania węży dostawczych. 
3. Ocena rynku komercyjnych cystern do przewozu wody i transportu. Obejmuje:
   1. Liczba dostępnych beczek z wodą i ich pojemność;
   2. Stan beczek:
      1. Czy cysterna nadaje się do przechowywania wody pitnej (czy nie była wcześniej używana do przechowywania benzyny, czy jest czysta i nieskorodowana itp.)?
      2. Czy cysterna jest dobrze utrzymana i czy może niezawodnie dostarczać towary na drogach, po których będzie się poruszać?
      3. Czy operator cysterny z wodą jest wyposażony i potrafi obsługiwać pompę do opróżniania przewożonej wody?
   3. Liczba dostępnych ciężarówek z platformą i ich ładowność:
      1. Stan ciężarówek (tak samo jak w punkcie b.ii powyżej);
      2. Jak będą transportować wodę? W plastikowym zbiorniku, bukłaku itp.
   4. Czy ciężarówka jest wyposażona w pompy i węże umożliwiające pompowanie? Czy trzeba je będzie dokupić?
   5. Legalność pojazdu:
      1. Czy rejestracja pojazdu jest kompletna i aktualna?
      2. Czy kierowca posiada ważne prawo jazdy uprawniające do prowadzenia tego typu pojazdu?
      3. Czy pojazd jest dopuszczony do ruchu drogowego zgodnie z lokalnymi przepisami (sprawne oświetlenie, odpowiednie opony itp.)?
   6. Poprzednie doświadczenie – czy ten pojazd był wcześniej wykorzystywany do transportu wody?

4. Opracowanie planu transportu wody, który będzie obejmował:
   1. Objętość wody wymagana na stanowisko;
   2. Odległości i szacowany czas podróży ze źródła wody do punktu dystrybucji;
   3. Szacowany czas napełniania (w źródle wody i ponownie w punkcie dystrybucji);
   4. Istniejące pojemności magazynowe i dodatkowe wymagania dotyczące magazynowania;
   5. Pojemność cystern z wodą;
   6. Środki bezpieczeństwa i higieny pracy przy źródle wody i w punkcie dystrybucji wody (dotyczą operatorów odwiertu, cystern z wodą i obsługi punktu dystrybucji). 
5. Następnie dane te są gromadzone w schemacie (lub wykorzystywane są programy takie jak Google Earth), jak w poniższym przykładzie:

Na podstawie tego planu można opracować harmonogram dostaw dla każdej zakontraktowanej cysterny/ciężarówki z wodą.

6. Opracowanie mechanizmów rozliczania i monitorowania dostaw – należy wdrożyć mechanizmy, które zagwarantują, że dostawy będą realizowane terminowo, że otrzymają je najbardziej bezbronni członkowie społeczności, a także że dostarczona zostanie właściwa ilość i jakość.
   1. Zapewnienie dostawy wody – istnieją różne metody zapewnienia dostawy, stosowane pojedynczo lub w połączeniu:
      1. Listy przewozowe – każdy cysterna z wodą posiada książkę listów przewozowych w trzech egzemplarzach. Jeden egzemplarz zostaje u operatora odwiertu po napełnieniu cysterny; jeden egzemplarz jest przekazywany do punktu centralnego w punkcie dystrybucji po dostarczeniu wody do zbiornika magazynowego; jeden egzemplarz pozostaje u operatora cysterny w celu przekazania do OGB.
      2. Monitorzy – osoby, które zapewniają realizację dostaw wody. Mogą to być członkowie lokalnej społeczności lub pracownicy najemni; wolontariusze lub pracownicy dorywczy. Mogą być stacjonować przy źródle wody i/lub punkcie dystrybucji, lub podróżować z cysternami z wodą. Prowadzą rejestr dostaw i zgłaszają wszelkie nieodebrane dostawy i/lub dostawy, które nie spełniły uzgodnionych kryteriów (ilość lub jakość wody, czas dostawy itp.).  
      3. Vouchery – vouchery można przekazać monitorowi znajdującemu się w punkcie dystrybucji. Voucher jest podpisany i przekazywany operatorowi ciężarówki po pomyślnym dostarczeniu; vouchery są następnie przekazywane do Oxfam w celu dokonania płatności.

Metodologia

Transport wody cysternami skierowany do pasterzy mobilnych (woda bezpłatna)

Chociaż w tym przypadku rozpatrywano głównie kwestię transportu wody cysternami do istniejących osad, obszary ASAL są domem dla dużej populacji półkoczowniczych pasterzy, którzy często korzystają z interwencji związanych z suszą, a co za tym idzie, z doraźnego transportu wody cysternami.  

Mobilny transport wody dla pasterzy polega na dostarczaniu wody do tymczasowych miejsc wzdłuż szlaków migracyjnych. Woda jest dostarczana do plastikowych zbiorników lub, gdy ilość wody jest niewielka, a miejsce jest tymczasowe (kilka dni), wykopuje się zagłębienia i wykłada folią plastikową, aby zatrzymać wodę. W 2008 roku Oxfam GB przeprowadził taką interwencję w Kenii – celem interwencji było dostarczenie wody do tymczasowych miejsc w celu: 

• wspierać tradycyjne mechanizmy radzenia sobie pasterzy (np. wzorce migracji);
• ograniczyć ryzyko degradacji środowiska (np. nadmiernego wypasu) poprzez redukcję dużych skupisk ludzi i zwierząt gospodarskich w pobliżu nielicznych stałych odwiertów i miejsc dystrybucji wody cysternami na terenie stałych osiedli. 

Transport wody cysternami do osiedli (bezpłatna woda) 

Polega ona na dostarczaniu wody cysternami do istniejących ośrodków miejskich, które nie mają stałego zaopatrzenia w wodę. W ramach tego typu interwencji Oxfam bezpośrednio wynajmuje cysterny/ciężarówki z wodą do dostarczania określonych ilości wody do wyznaczonych punktów dystrybucji. Oxfam pokrywa koszty wody (zazwyczaj kupowanej z odwiertów), a także koszty transportu (cysterny/ciężarówki) w celu dostarczenia wody. Woda jest dostarczana beneficjentom bezpłatnie. Konieczne są regularne dyskusje w grupach fokusowych z wybranymi beneficjentami, aby zapewnić bezpłatny dostęp do wody.

Zaopatrzenie w wodę za pomocą bonów

Zaopatrzenie w wodę za pomocą bonów to opcja, z której można skorzystać na obszarach, gdzie istnieje komercyjny rynek transportu wody cysternami. Na przykład w Somalii, Kenii i Etiopii, niektóre obszary dotknięte chronicznym niedoborem wody regularnie łączą swoje zasoby, aby kupować wodę z mobilnych cystern. Wybrane osoby otrzymują wydrukowane bony pieniężne, które następnie wymieniają na określoną ilość wody u swoich stałych dostawców. Bony mogą być jednorazowego lub wielokrotnego użytku. Następnie, na podstawie przekazanych bonów, wypłacane są środki pieniężne na rzecz dostawców komercyjnych.  

Zalety systemu bonów obejmują:

• Wykorzystanie istniejącego rynku komercyjnego – korzystając z istniejących dostawców komercyjnych, z których korzysta przeciętna populacja, wspierane i wzmacniane są lokalne firmy dostarczające wodę w cysternach. Wyjście z interwencji jest łatwiejsze, ponieważ komercyjne cysterny z wodą są nadal dostępne w okolicy dla tych, którzy chcieliby nadal kupować wodę.  
• Ulepszone kierowanie – w interwencjach, w których nie jest pożądane ogólne ukierunkowanie, bony otrzymują tylko beneficjenci objęci pomocą. W przypadku interwencji z bezpośrednim transportem wody cysternami bardzo trudno jest zagwarantować, że dostęp do dostarczanej wody będą mieli tylko beneficjenci objęci pomocą. W przypadku zgubienia lub kradzieży bonu można wdrożyć system weryfikacji, zadając beneficjentowi objętemu pomocą jedno z ustalonych wcześniej tajnych pytań (np. w przypadku Turkany, społeczności objęte pomocą mają trzy tajne pytania). 
• Opłacalność – beneficjenci bonów otrzymują wodę po aktualnych cenach rynkowych. Bezpośrednie interwencje w zakresie transportu wody cysternami, w ramach których organizacje pozarządowe bezpośrednio zatrudniają dużą liczbę cystern z wodą, często zniekształcają rynkowe ceny wody i podnoszą ceny dla tych, którzy normalnie chcieliby nadal kupować wodę.  
• Ulepszone i uproszczone monitorowanie – liczba zebranych voucherów pokazuje, jak pobierana jest woda. Same vouchery mogą zawierać informacje o beneficjentach, co pozwala na dalsze monitorowanie indywidualnego poboru wody. Monitorowanie jakości wody (poziomu wolnego chloru resztkowego) nadal wymaga pełnego monitorowania i nie można o nim zapominać.
• Większy wybór dla beneficjentów – beneficjenci mogą również wybrać, w jaki sposób chcą wykorzystać i rozdysponować swoją wodę – przekazać ją członkom rodziny, zwierzętom, sąsiadom itp.  

Umowa pomiędzy Oxfam a dostawcą usług powinna określać następujące kwestie:

• Ilość wody do dostarczenia;
• Jakość dostarczanej wody (źródło wody, wszelkie niezbędne uzdatnianie, itp.);
• Częstotliwość dostaw zapewniająca terminowy odbiór wody przez beneficjentów.  

Aby uzyskać dalsze wskazówki, zapoznaj się z Wytycznymi klastra WASH w Somalii dotyczącymi zaopatrzenia w wodę za pomocą bonów (2011).

Alternatywy dla transportu wody ciężarówkami

Renowacja/naprawa istniejących źródeł wody

Na obszarach, na których znajdują się nieczynne punkty poboru wody, priorytetem powinna być interwencja polegająca na ich naprawie i konserwacji.  

Dotacje paliwowe i pieniężne do odwiertów

Na obszarach, gdzie ludność ma dostęp do wody sprzedawanej komercyjnie z odwiertów, ale siła nabywcza spadła, można przyznać dotacje (zazwyczaj paliwo) strukturom zarządzającym odwiertami, aby obniżyć cenę wody dla klientów, a nawet zapewnić ją bezpłatnie w czasach skrajnego kryzysu. Celem jest utrzymanie ceny wody na poziomie, na który docelowa ludność może sobie pozwolić, lub zapewnienie jej bezpłatnie w czasach skrajnego kryzysu. Zapewnienie bezpłatnego paliwa, co można interpretować jako to samo, co zapewnienie bezpłatnej wody, wymaga strategicznej strategii wyjścia. Może to być związane z nadejściem opadów deszczu lub połączeniem bezpłatnego paliwa z działaniami generującymi dochód, opróżnianiem zapasów (w stosownych przypadkach) i gotówką w postaci bonów, gotówki za pracę itp. Jest to zazwyczaj preferowane podejście, gdy zapotrzebowanie na wodę mobilnych pasterzy jest przedmiotem troski.

Wymagania :

• Wystarczająca liczba punktów czerpania wody w rozsądnej odległości od populacji docelowej;
• Docelowa populacja dysponuje gotówką na zakup wody po dotowanej cenie;  
• Porozumienie ze strukturą zarządzającą odwiertem w sprawie dotowanej ceny wody.
• M&E i odpowiedzialność – regularne wywiady w celu zapewnienia bezpłatnego dostarczania wody.

Odwierty awaryjne

Odwierty awaryjne to odwierty wykonywane na odległych pastwiskach, gdzie występują dobre pastwiska, ale brakuje wody, lub na obszarach, które cierpią z powodu skrajnego niedoboru wody w okresach suszy. Odwierty te są wykorzystywane wyłącznie w okresach suszy, aby zaspokoić zwiększone zapotrzebowanie pasterzy (na odległych pastwiskach) lub w celu realizacji interwencji związanych z dowozem wody do miejsc docelowych. Są one następnie demontowane w okresach bez suszy, ponieważ nie będą wykorzystywane jako stałe źródło wody, aby nie przyciągać w pobliże osiadłej populacji i nie niszczyć pastwisk. W okresach zwiększonego zapotrzebowania na wodę można je szybko wyposażyć w pompę i generator.

Niedogodności:

• Trudno wyegzekwować ich demontaż poza okresami suszy
• Często wykorzystywane przez polityków w celu osiedlania się na stałe w społecznościach.

Rozwój źródeł wód podziemnych 

Rozwój źródeł wód gruntowych na obszarach o nieregularnych opadach deszczu może być alternatywną, a czasem nawet ekonomiczną metodą dostarczania wody. Budowa odwiertów z systemami pompowymi, na przykład, często okazuje się tańsza niż masowy transport wody cysternami. Odwierty mogą być lokalizowane na obszarach o słabym rozmieszczeniu przestrzennym stałych punktów poboru wody, w strategicznych lokalizacjach wzdłuż ważnych szlaków migracyjnych pasterskich lub w lokalizacjach strategicznych, które skróciłyby dystans transportu wody cysternami.  

Wymagania dotyczące zagospodarowania wód podziemnych obejmują odpowiedni potencjał wód podziemnych (często problematyczny w obszarach ASAL) oraz odpowiednią jakość wód podziemnych (znaczne obszary ASAL w obszarach HECA charakteryzują się słonymi wodami podziemnymi). Nawet na obszarach o wystarczającym potencjale wód podziemnych wiercenie otworów wiertniczych jest złożonym zagadnieniem ze względu na następujące kwestie:

• Należy brać pod uwagę kwestię zrównoważonego rozwoju źródeł wody – nie tylko w kontekście eksploatacji i konserwacji, ale także w kontekście samych źródeł wód gruntowych – potencjalnych wskaźników poboru w porównaniu z odnawianiem się wód gruntowych;
• Wody gruntowe w wielu obszarach ASAL mają tendencję do bycia słonymi, dlatego konieczna jest szczegółowa analiza hydrogeologiczna;
• Rozwój źródeł wód gruntowych na obszarach pasterskich musi być starannie zaplanowany, biorąc pod uwagę ich bliskość do pastwisk i szlaków migracyjnych. Odwierty w różnych obszarach ASAL w regionie HECA doprowadziły do ​​tego, że pasterze przyprowadzali swoje zwierzęta do tych punktów wodnych, co skutkowało nadmiernym wypasem i poważną degradacją okolicznych pastwisk. Zdarzały się również przypadki, gdy te stałe punkty wodne zachęcały do ​​osiedlania się dawnych koczowniczych pasterzy. Zaobserwowano również fizyczne grodzenie terenu wokół punktów wodnych (terenu dawniej wykorzystywanego jako pastwiska/wypas) . Krótko mówiąc, tworzenie nowych odwiertów na obszarach pasterskich wymaga szerokiego zakresu konsultacji z lokalnymi interesariuszami, dogłębnego zrozumienia dynamiki różnych grup społecznych na danym obszarze oraz odpowiednich lokalizacji do pojenia zwierząt (np. ziemnych mis). 

Inne możliwości dostępu do wód gruntowych, które mogą być preferowane zamiast wiercenia otworów wiertniczych, obejmują:

• Pogłębianie istniejących studni kopanych ręcznie;
• Budowa nowych studni kopanych ręcznie;
• Rozwój studni wadi wyłożonych wykładziną.

Gotówka za pracę

Na obszarach, gdzie woda jest sprzedawana komercyjnie, ale ludzie nie mają siły nabywczej, program „Cash for Work” (CFW) może zapewnić ludziom gotówkę, która pozwoli im nadal kupować wodę w normalny sposób. Program CFW powinien być skierowany do osób najbardziej potrzebujących, a warunkiem wstępnym tej interwencji jest obecność wystarczającej liczby sprzedawców wody na obszarze objętym interwencją.  

Wytyczne Somalia WASH Cluster zalecają stosowanie wody utlenionej (CFW) na obszarach, gdzie istnieje infrastruktura wodna do renowacji (baseny wodne, sadzawki, płytkie studnie itp.) i gdzie nie ma stałych źródeł wody. Niektóre wyzwania związane z wodą utlenioną (CFW) związane z ASAL obejmują:

• Interwencja CFW musi zostać przeprowadzona w odpowiednim czasie – na początku okresu suszy, gdy ludzie mają jeszcze siłę do pracy, a woda jest nadal dostępna komercyjnie w wystarczających ilościach;
• Obszary ASAL są zazwyczaj słabo zaludnione, dlatego lokalizację miejsc pracy CFW należy brać pod uwagę pod kątem ich bliskości do populacji docelowej.

Strategie promocji zdrowia publicznego dotyczące transportu wody cysternami 

Promocja zdrowia publicznego (PHP) w kontekście suszy jest niezwykle trudna, ponieważ brak wody poważnie ogranicza potencjalne praktyki higieniczne, które można by wdrożyć. Ponieważ populacja jest rozproszona na dużym obszarze i czasami prowadzi półkoczowniczy tryb życia, komunikacja kluczowych komunikatów również stanowi wyzwanie.  

W przypadku interwencji w zakresie transportu wody cysternami, kluczowe działania w ramach PHP muszą być praktyczne i adekwatne do kontekstu niedoboru wody oraz koncentrować się na działaniach i praktykach wykonalnych dla grupy docelowej. Kluczowe przesłania i działania koncentrują się na bezpiecznym łańcuchu dostaw wody i czystości środowiska. Obejmuje to:

• Ogrodzenie punktów poboru wody przy użyciu lokalnie dostępnych materiałów, aby zapewnić zwierzętom bezpieczną odległość;
• Akcje sprzątania wokół punktu dystrybucji wody i gospodarstwa domowego;
• Stosowanie bezpiecznych pojemników do zbierania wody;
• Stosowanie w domu bezpiecznych pojemników do przechowywania wody;
• Uzdatnianie wody na poziomie gospodarstwa domowego (Aquatabs lub podobne), jeśli chlorowanie wody nie jest przeprowadzane u źródła lub w zbiorniku magazynującym.

Kluczowe działania obejmują:

• Czyszczenie i naprawa zbiorników masowego magazynowania wody
• Kampanie sprzątania środowiska, skierowane do punktów dystrybucji wody pitnej, szkół, przychodni i miejsc spotkań społeczności. W ramach tej akcji można rozdawać zestawy do sprzątania, co stanowi potencjalną okazję do otrzymania gotówki za pracę;
• Dystrybucja bezpiecznych pojemników do gromadzenia/przechowywania wody; (tylko w razie potrzeby lub w czasie epidemii biegunki, gdy większość pojemników na wodę jest w tak złym stanie, że nie da się ich odpowiednio wyczyścić);
• W kontekście suszy należy unikać działań i komunikatów dotyczących korzystania z latryn. Brak latryn na tych obszarach jest problemem chronicznym, a ich skuteczność w kontekście niedoboru wody jest co najmniej wątpliwa. Zamiast tego należy skupić się na promowaniu bezpiecznej utylizacji odchodów za pomocą następujących metod:
  • posiadające wyznaczone obszary do załatwiania potrzeb fizjologicznych przez ludzi;
  • defekacja z dala od źródeł wody;
  • przykrycie odchodów piaskiem/ziemią (metoda kota);
  • zapobieganie wypasaniu się zwierząt w miejscach, w których ludzie załatwiali swoje potrzeby. 
• Używanie wody przywiezionej z cysterny wyłącznie do picia i gotowania;
• Wiadomości dotyczące wczesnego leczenia biegunki, np. przygotowywanie i stosowanie roztworów soli cukrowej.

Ponieważ przekazywanie wiadomości na tak rozległym i słabo zaludnionym obszarze stanowi wyzwanie, poniżej przedstawiono metody odpowiednie dla ASAL:

• Audycje radiowe w językach lokalnych;
• Rozwój umiejętności osób zarządzających zasobami własnymi społeczności (CORPS) – członków stowarzyszeń użytkowników wody, pracowników służby zdrowia w społeczności, monitorów śledzenia wody i tradycyjnych położnych;
• Skierowane do grup docelowych i osób najbardziej narażonych – miejsca dystrybucji żywności, centra żywienia, ośrodki zdrowia, szkoły, miejsca dystrybucji wody itp.;

Kluczem do skutecznej promocji zdrowia publicznego jest nie tylko treść przekazów, ale co ważniejsze, motywacja stojąca za ich wdrażaniem. Identyfikacja i zaangażowanie członków społeczności, którzy już stosują te praktyki, jest kluczowym elementem sukcesu każdego programu PHP.

Monitorowanie wpływu i skuteczności działań PHP odbywa się na wiele sposobów:

• Dystrybucja po NFI – od domu do domu
• Segregowane FGD
• Obserwacja cotygodniowych działań związanych ze sprzątaniem środowiska
• Bezpośrednia obserwacja czystości wokół punktów wodnych
• Przejście transektem wokół osiedli i punktów dystrybucji wody.
• Obserwacja stanu pojemników na wodę (kanistrów) w gospodarstwach domowych.
• Monitorowanie planów działań po przeszkoleniu żołnierzy Korpusu, którzy najwyraźniej podjęli się swoich ról i obowiązków w zakresie organizacji cotygodniowego sprzątania (wokół punktów poboru wody, mieszkań i kanistrów)
• Choroby związane z wodą, środkami odurzającymi i środkami higieny na poziomie społeczności. 
• Gromadzenie danych o zachorowalności na choroby związane z WASH (zwłaszcza biegunkę i malarię) – od stycznia do chwili obecnej – w celu określenia trendów i zaprojektowania odpowiednich interwencji

POSIŁEK (z kontekstem programowania zdalnego w kontekście pasterskim)

Działania/wskaźniki wymagające monitorowania podczas interwencji w nagłych wypadkach związanych z transportem wody obejmują:

• Dostawa wody – ilość i terminowość;
• Zużycie wody w gospodarstwie domowym (ilość, zastosowania itp.);
• Sprawiedliwy podział wody;
• Jakość wody;

Dostęp do wody należy regularnie monitorować za pomocą wizyt domowych i grupowych badań kontrolnych, podzielonych ze względu na płeć, grupę zamożności, pochodzenie etniczne i status społeczny (jeśli to możliwe).

Monitorowanie dostaw wody:

Ilość dostarczanej wody, a także terminowość dostaw, są niezbędne do prawidłowego monitorowania. Można to zrobić za pomocą różnych metod:

• Listy przewozowe – kopie wręczane: sprzedawcy wody (sprzedającemu wodę do cysterny z wodą), operatorowi cysterny z wodą i pracownikom Oxfam.  
• Monitorzy – płatni lub wolontariusze – są obecni: przy źródle wody, w punkcie dystrybucji i/lub podróżują z cysterną z wodą. Monitorzy zapewniają terminowe dostawy wody do wskazanych lokalizacji oraz prawidłową ilość wody. Monitorzy rejestrują te informacje i przekazują je pracownikom Oxfam.  
• Pracownicy i wolontariusze PHP – pracownicy PHP (oraz szerzej wolontariusze na poziomie społeczności, z którymi współpracują) mogą monitorować dostawy wody (ilość i częstotliwość) jako część normalnego systemu monitorowania w obrębie społeczności.  
• Pracownicy programu – w 2011 r. w Wajir w Kenii każda z lokalnych organizacji pozarządowych, z którymi współpracował Oxfam, zatrudniła 1 kontrolera transportu wody cysternami. Ich zadaniem było odwiedzanie wszystkich punktów dystrybucji i potwierdzanie dostaw wody poprzez sprawdzanie listów przewozowych, rozmowy z członkami społeczności i komunikowanie się z właścicielami/kierowcami cystern z wodą.  
• Monitorowanie cystern z wodą – losowe zatrzymywanie cystern w celu zapytania o liczbę wykonanych kursów i ilość dostarczonej wody (sprawdzanie zgodności z harmonogramem dostaw wody, listami przewozowymi i FGD na poziomie społeczności).  
• Ustanowienie mechanizmów informacji zwrotnej/odpowiedzialności, które umożliwią społecznościom docelowym komunikowanie się z personelem Oxfam i/lub personelem partnerów, np. w przypadku opóźnień, obaw dotyczących jakości/ilości wody oraz podczas rozpoczynania się opadów. 

Monitorowanie dystrybucji w punktach dostawy wody:

• Wykorzystanie monitorów lub lokalnych komitetów do rejestrowania/kontrolowania beneficjentów pobierających wodę oraz pobieranej ilości.  
• W systemie bonów beneficjenci realizują bony na ustaloną wcześniej ilość wody;
• Wizyty w gospodarstwach domowych są niezbędne w celu monitorowania ilości wody dostarczanej do każdego gospodarstwa domowego oraz jej jakości.

Redukcja ryzyka katastrof/monitorowanie i mapowanie suszy

W okresie poprzedzającym sezon suszy, na obszarach, na których wcześniej prowadzono prace związane z usuwaniem chwastów, należy odnotować i nanieść na mapę następujące informacje:

• Lokalizacja potencjalnych źródeł wody;
• Lokalizacja planowanych punktów dystrybucji wody cysternami;
• Lokalizacja kluczowych obszarów wypasu bydła pasterskiego;
• Lokalizacja potencjalnej infrastruktury do magazynowania wody.  

Mapa opracowana przy użyciu między innymi tych kluczowych kryteriów pomaga w uzyskaniu ogólnego poglądu na obszar obsługiwany przez transport wody cysternami, a dzięki wyświetlaniu odległości i lokalizacji jest niezwykle pomocna przy opracowywaniu harmonogramu transportu wody cysternami.

Jak wspomniano wcześniej, należy zapoznać się z kalendarzami sezonowymi i „kalendarzami kryzysowymi” w celu ustalenia odpowiedniego czasu interwencji i możliwych działań łagodzących przed nadejściem poważnej suszy, aby zminimalizować potrzebę awaryjnego dostarczania wody cysternami.

Transgraniczny

Szczególnie na obszarach ASAL w Rogu Afryki, transgraniczny monitoring jest niezbędny do zrozumienia obecnych i przyszłych potrzeb. W miarę jak duże populacje pasterskie migrują przez granice państwowe w celu dostępu do pastwisk i źródeł wody (lub z powodu braku pastwisk i wody z powodu suszy na ich normalnych obszarach), mogą szybko wystąpić nieprzewidziane wahania w zapotrzebowaniu na wodę. Na obszarach operacyjnych w pobliżu granic międzynarodowych, kluczowe jest, aby oceny i monitoring uwzględniały wzorce migracji lub przemieszczania się populacji z obszarów transgranicznych (szczególnie istotne, jeśli Oxfam lub partnerzy Oxfam prowadzą działalność na tych obszarach).  

Strategia wyjścia etapowego

Jedną z głównych przeszkód dla skutecznej interwencji EWT, która nie tworzy uzależnienia i nie podważa istniejących strategii radzenia sobie w społeczności, jest jasna i dobrze zdefiniowana strategia wyjścia. Kryteria strategii wyjścia zawarte w wytycznych EWT w regionie zalecają następujące działania:

• Aby określić początek, należy zdefiniować jasne wskaźniki oraz zakończenie wszelkich interwencji EWT;
• Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek interwencji EWT należy przewidzieć strategię wyjścia;
• Strategia wyjścia musi być jasna i zaakceptowana przez lokalne strony zainteresowane i beneficjentów;

Prawda jest taka, że ​​opracowanie zrównoważonej strategii wyjścia z ASAL stanowi poważne wyzwanie z następujących powodów:

• Brak jasnych wskaźników definiujących jeśli chodzi o komunikację i motywację oraz w jaki sposób Działalność EWT zostanie zakończona
• Zrównoważone strategie wyjścia nie są możliwe w niektórych obszarach ASAL. Niektóre obszary nie mają potencjału wód gruntowych ani potencjału jakiegokolwiek stałego źródła wody – jaka jest strategia wyjścia w takiej lokalizacji?  
• Krótkoterminowe cykle finansowania od darczyńców czasami nie pozwalają na długoterminowe strategie wyjścia.  
• Ryczałt na transport wody cysternami jest często uwzględniany w budżecie wniosku, bez rzeczywistego uwzględnienia pełnej zawartości i powiązanych kosztów strategicznego programu transportu wody cysternami (np. miesięczny transport wody cysternami do ?? populacji ?? lokalizacji, wliczając paliwo, operatorów, kierowców, wynajem cystern, sprzęt do badania wody, środki chemiczne do uzdatniania wody, materiały IEC itp.). 

Istnieją różne strategie wyjścia z interwencji w zakresie transportu wody cysternami:

• Na obszarach, gdzie znajdują się nieczynne punkty poboru wody, które można naprawić lub zmodernizować, priorytetem powinno być natychmiastowe uruchomienie tych punktów i zaprzestanie transportu wody cysternami; interwencje mogą być wówczas ukierunkowane na wsparcie eksploatacji i konserwacji (O&M) tych punktów poboru wody;
• Tworzenie nowych punktów poboru wody – odnosi się to głównie do tworzenia nowych odwiertów w strategicznych lokalizacjach (obszary, do których dociera większość wody dostarczanej cysternami, obszary bez stałych punktów poboru wody, szlaki migracji pasterzy);
• Zaprzestanie interwencji w zakresie transportu wody po wystąpieniu opadów wystarczających do napełnienia zbiorników wód powierzchniowych (ziemia, tamy itp.). Zagrożeniem jest to, że opady w obszarach ASAL są nierównomierne i czasami charakteryzują się słabym rozkładem przestrzennym; w niektórych obszarach mogą występować lata bez znaczących opadów.  

Strategie wyjścia z sektora EWT, często ze względu na krótkoterminowe cykle finansowania, koncentrują się na krótkoterminowych rozwiązaniach. Jednak naprawdę skuteczne strategie wyjścia wymagają długiego czasu realizacji, aby uwzględnić zmienny charakter podaży i popytu na wodę w obszarach ASAL.  

Na obszarach, gdzie realna strategia wyjścia jest niewykonalna, należy poważnie rozważyć zasadność wdrożenia transportu wody cysternami. Transport wody cysternami należy rozważać tylko wtedy, gdy nie ma alternatywnych, realnych rozwiązań w zakresie zaspokojenia pilnych potrzeb.

Referencje

Albu, Mike. Zestaw narzędzi do mapowania i analizy rynku w sytuacjach kryzysowych. Practical Action Publishing.

Karani, Irene i Mike Wedesa (2009). Przegląd stanu awaryjnego transportu wody cysternami w suchych i półsuchych rejonach Kenii . Zlecone przez FAO dla WESCOORD Kenya.

Światowa Organizacja Meteorologiczna (2006). Monitorowanie suszy i wczesne ostrzeganie: koncepcje, postęp i przyszłe wyzwania . WMO nr 1006. ISBN 92-63-11006-9.

Narodowe Stowarzyszenie Oceaniczne i Atmosferyczne (NOAA) (2011). Susza a susza. www.ncdc.noaa.gov/climate-monitoring/dyk/drought-aridity

Wilhite, Donald A. (2006). Definicja suszy: wyzwanie dla systemów wczesnego ostrzegania . Uniwersytet Nebraski w Lincoln.

Gomes, Nathalie (2006). Dostęp do wody, zarządzanie zasobami pasterskimi i źródła utrzymania pasterzy: wnioski z rozwoju gospodarki wodnej w wybranych regionach Afryki Wschodniej (Kenia, Etiopia, Somalia). Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa. Dokument roboczy LSP 26.

Kesarine & Associates (2009). Co napędza awaryjne dostawy wody cysternami w obszarach wiejskich Kenii? Czy powinny być one finansowane przez darczyńców, czy nie? Jaką lepszą rolę może odegrać rząd w awaryjnych dostawach wody cysternami? Zlecone przez FAO dla Kenii (WESCOORD).

Klaster WASH w Somalii (2010). Kryteria transportu wody cysternami.

Klaster WASH w Somalii (2011). Wytyczne dotyczące dostępu do wody za pomocą bonów.  

Klaster WASH w Etiopii (2010). Wytyczne dotyczące awaryjnego transportu wody cysternami – Etiopia.  

Somalia Agricultural and Livelihoods & WASH Cluster (2011). Dokument stanowiska w sprawie reagowania na suszę. 

Kenia WESCOORD (2011). Inicjowanie awaryjnego transportu wody cysternami w Kenii.  

Oxfam GB (2012). System rynku transportu wody w Harshin w Etiopii.